OP WERKBEZOEK BIJ EEN CERA AWARDPROJECT

ALLES GAAT TEGENWOORDIG SNEL, MAAR SOMS MOET JE VERTRAGEN

KATRIEN VANSTEENKISTE (RAR-LID BRUSSEL) AAN HET WOORD


Dankzij Cera Award kunnen studenten met een passie voor techniek aan de slag bij een socialprofitorganisatie. Regionale Adviesraadleden van Cera peilen tijdens de eindfase van een Cera Awardproject naar de competenties van de studenten en de manier waarop ze zich inleven in de organisatie. Vandaag laten we Katrien Vansteenkiste aan het woord. Zij ging op bezoek bij WAI-NOT.



Hoe ben je in de Regionale Adviesraad (RAR) beland?
Ik ben van jongs af vennoot bij Cera. Met dank aan mijn ouders, die me toen hebben ingeschreven. In 2010 heb ik me kandidaat gesteld om lid te worden van de Regionale Adviesraad (RAR) in Brussel. Je engageert je dan voor drie vergaderingen per jaar. Tijdens zo’n meeting bekijken we welke projecten we financieel kunnen ondersteunen. Daarbij houden we rekening met het coöperatieve. Zijn er vrijwilligers bij betrokken? Hebben de initiatiefnemers een concreet, meetbaar doel voor ogen? Is het duurzaam? Is er een hefboomeffect naar de omgeving? Je kan ook peter of meter worden van een Ceraproject.

Kunnen jullie nadien ook controle uitoefenen?
Absoluut: vanuit de RAR krijgen we bijvoorbeeld de kans om Cera Awardprojecten te bezoeken. Zo kan je met je eigen ogen zien hoe de vork in de steel zit. WAI-NOT interesseerde me als informaticus binnen de zorgsector. Het wil een website zijn voor jongeren die extra ondersteuning nodig hebben,jongeren waarvoor het lang geen evidentie is om met een muis of toetsenbord te werken. Met dat gegeven gingen laatstejaarsstudenten aan de slag: hoe maak je een betere, inclusieve website voor die doelgroep?

Hoe belangrijk is de input van studenten in dit project?
Het was erg knap om zien hoe ze zich vastbeten in hun opdracht. Ze moesten geen theoretische studie maken, maar iets afleveren dat werkt voor hun doelpubliek. Ze stelden zich daarbij de vraag: hoe maken we het boeiend en relevant voor de jongeren in kwestie?

Het resultaat is vernieuwend. Ze maakten WAI-NOT in HTML5 en ‘responsive’ voor mobiele telefoons en tablets. Dat alles realiseerden ze binnen de deadline. Ook al kregen ze er geen vergoeding voor, ik ben ervan overtuigd dat de studenten veel waarde hechten aan deze ervaring. Ook hun docent en de medewerkers van WAI-NOT gaven aan dat het zeker voor herhaling vatbaar is. En dankzij het werkbezoek kon ikzelf ook even terugkeren naar mijn eigen studententijd.

Heb je tips voor toekomstige studenten?
Alles gaat tegenwoordig snel, maar soms moet je vertragen. Als softwareontwikkelaar dien je altijd in het achterhoofd te houden voor wie je werkt. Bij WAI-NOT kwamen deze studenten terecht in een heel andere leefwereld. Daarom integreerden ze ook een spelaspect. Denk daarbij niet aan ‘Fortnite’ of iets dergelijks: het was eerder laagdrempelig, afgestemd op de doelgroep. Sommige studenten ontwikkelden riddertjes om muisvaardigheid aan te leren, anderen een balspel. Zo reiken ze tools aan die tot nu toe niet bestonden.

Ten slotte: wat heb je zelf geleerd?
Ik ben dankzij mijn engagement bij Cera meer betrokken bij de samenleving. Zeker in het Brusselse komen we met heel veel verschillende projecten in aanraking. Er zijn zoveel diverse noden die me uit mijn comfort zone halen, en dat blijft boeien. WAI-NOT was specifiek voor jongeren met een zorgbehoefte, maar we ondersteunen bijvoorbeeld ook lokale projecten zoals de sociale kruidenier Episol of ‘De tuin van Camelia’, een intercultureel centrum voor samenlevingsopbouw. Het is dan ook fijn om met centen te kunnen werken: je kan organisaties via Cera een duwtje in de rug geven!

Wie is Katrien Vansteenkiste?
* 45 jaar
* Afkomstig uit Izegem, maar na haar studies blijven plakken in het Brusselse
* Studeerde handelswetenschappen aan het VLEKHO en behaalde nadien een master in bedrijfsinformatica. Ze is ook in die sector actief, bij Cevi/Logins.
* Voorzitter van de RAR Brussel